← Ν. 5303/2026
Αρχική δημοσίευση · εκκρεμεί έλεγχος ισχύος.Το κείμενο εξήχθη αυτόματα από το ΦΕΚ. Αντιπαραβάλετε το πρωτότυπο και τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις πριν το χρησιμοποιήσετε.
Αρμοδιότητα και διαδικασία δικαστικής εκκαθάρισης κληρονομίας -
Τροποποίηση άρθρου 814 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας
Στο άρθρο 814 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α’ 182), περί δικαστικής εκκαθάρισης
κληρονομίας, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) η παρ. 1 αντικαθίσταται, β) προστίθεται παρ. 1Α,
γ) στην παρ. 2 οι λέξεις «κατάσταση πτώχευσης» αντικαθίστανται από τη λέξη «πτώχευση» και το άρθρο 814
διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 814
1. Το δικαστήριο της κληρονομίας είναι αρμόδιο να διατάσσει τη δικαστική εκκαθάριση της κληρονομίας,
να διορίζει και να αντικαθιστά τον εκκαθαριστή, να παρατείνει την προθεσμία για τη σύνταξη της έκθεσης
απογραφής, καθώς και να καθορίζει την αμοιβή του εκκαθαριστή.
1Α. Αν την αίτηση για δικαστική εκκαθάριση υποβάλλει δανειστής της κληρονομίας ή δανειστής του κλη-
ρονόμου, το δικαστήριο καλεί τους κληρονόμους, εφόσον αυτοί είναι γνωστοί, ή τον κηδεμόνα σχολάζουσας
κληρονομίας. Το ίδιο ισχύει και όταν την αίτηση υποβάλλει ένας μόνο κληρονόμος.
2. Αν εκείνος που πέθανε έχει κηρυχθεί σε πτώχευση, δεν είναι δυνατό να διαταχθεί δικαστική εκκαθάριση
της κληρονομίας του και η εκκαθάριση παύει, αν κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης κατά τη διάρκειά της.»
Παραπομπή στο πρωτότυπο
Ν. 5303/2026, Άρθρο 23, ΦΕΚ 81 Α΄/22.5.2026 — αρχική δημοσίευση. https://api.et.gr/apiLAW/1/2026/5303/pdf
Σταθερός σύνδεσμος άρθρου ↗
Ρητές παραπομπές του κειμένου
Η αναφορά σε άλλο νόμο δεν επιβεβαιώνει από μόνη της τροποποίηση, κατάργηση ή σημερινή ισχύ.
Δεν αναγνωρίστηκαν ρητές παραπομπές σε αριθμό και έτος νόμου από τον αυτόματο έλεγχο.
Τεκμηρίωση εξαγωγής
Πηγή: επίσημη δημοσίευση Εθνικού Τυπογραφείου, με διασταύρωση στοιχείων Βουλής.
Πρωτότυπο: 2923603b2eac45717982c9cc03150ce92ab4c61feecefd6c0da1036bb84b67d3
Κείμενο άρθρου: 834637bc53419d572a6f3222f3b269d8f616d0425b702496df27bfcbc5bfa9f8
Οι εκδόσεις του αρχείου καταγράφουν τη διατήρηση των πηγών. Δεν αποτελούν ιστορικό κωδικοποίησης της ισχύουσας διάταξης.